Φαντασία η [fandasía] : η ικανότητα του ανθρώπινου πνεύματος να αναπαριστάνει, να ανακαλεί, να σχηματίζει και να συνδυάζει ελεύθε ρα εικόνες και παραστάσεις, χρησιμοποιώντας αλλά και ξεπερνώντας τα δεδομένα της εμπειρίας και τους κανόνες της νόησης.
Όνειρο το [óniro] λαϊκότρ. πληθ. και ονείρατα : σειρά από φανταστικές παραστάσεις, συναισθήματα ή αισθήματα που δημιουργούνται στη συνείδηση κατά τη διάρκεια του ύπνου.
Μετά από μια γρήγορη ματιά η μόνη διαφορά που βλέπω σε αυτά τα 2, είναι ότι το ένα γίνεται συνειδητά ενώ το άλλο ασυνείδητα .
Ελικοφόρα που μεταφέρουν εξωγήινους κάνουν αλλεπάλληλες επιθέσεις σε μονοκατοικίες στην Λίμα του Περού. Εγώ και κάποια άλλα άτομα τρέχουμε από σπίτι σε σπίτι, αλλά εκείνα μας βρίσκουν παντού και όταν μας εντοπίζουν έρχονται στο ίδιο επίπεδο με μας και μπορούν να μας σκοτώσουν, δηλαδή να πεθάνουμε. Ο μόνος τρόπος για να μην μας σκοτώσουν και να μην πεθάνουμε τόσο γρήγορα μιας και είμαστε πρωταγωνιστές, ειδικά εγώ, είναι κάθε φορά που εκείνα πλησιάζουν στο επίπεδο μας, και περνάνε σαν λεπίδα τις κιτρινοπράσινες ακτίνες λέιζερ στα σώματα μας, να ξαπλώνουμε. Έτσι γλιτώνουμε κάθε φορά και μετά περνάμε στο επόμενο σπίτι , όπου γίνεται ακριβώς το ίδιο ξανά και ξανά..
Μετά βγαίνουμε στον δρόμο που είναι μπροστά από αυτά τα σπίτια και τρέχουμε. Λίγο πιο πέρα η γη σταματάει και αν δεν προλάβεις να σταματήσεις πέφτεις και σκοτώνεσαι.
Εκεί είναι που ξεκινάει ένα μωβ και φούξια μανιτάρι που όμως εκτείνεται όχι προς τα πάνω αλλά προς το μέρος μας.. Ακατάπαυστες εκρήξεις χρωμάτων φούξια μώβ μπλε, τέλεια τέλεια.
Αρα τι κάνουμε ? Αρχίζουμε να τρέχουμε πάλι πίσω προς τους εξωγήινους.. Σκάλες με πτώματα, γυναίκες να ουρλιάζουν κομμένα κεφάλια,
–> επίθεση στους ιθαγενείς της Λίμας! Προσπαθούμε να αποφύγουμε και αυτά τα συμβάντα, και ξαφνικά βρισκόμαστε σε μια παρέα με Τούρκους, όπου καταφέρνουμε να μην μας σκοτώσουν και να γίνουμε φίλοι, αλλά προσπαθούμε να μην μάθουν ότι είχαμε 400 χρόνια τουρκοκρατία στην Ελλάδα, γιατί τότε θα μας πέρναγαν για αδύναμους, θα θυμόντουσαν πόσους Τούρκους σκοτώσαμε στην διάρκεια της επανάστασης και θα μας σκότωναν για εκδίκηση. Ολο το στόρυ τελειώνει σε μια ταβέρνα με καποιους απο αυτους να τρίβουν τα μουστάκια τους ευχαριστημένοι κ εγώ ακόμα να φοβάμαι μήπως με σκοτώσουν.
Καταπιεσμένη φαντασία? Μάλλον είχα καιρό να δω όνειρο και είδα όλα τα επεισόδια μαζεμένα!! Τι να πω? Αν και εφιάλτης , άρα τρομακτικό.. τουλάχιστον κατάλαβα ότι συνειδητό και ασυνείδητο δουλεύουν, απλά παίζει να δουλεύουν υπερωρίες!
Ουφ ευτυχώς που υπάρχει και το μπλόγκι ♥
