Και ξεκινάμε!
Θα μπορούσα να ξεκινήσω ποιητικά:
Διάβασέ με απ’ την αρχή
τις κοινοτυπίες μου πάρ’ τες για παράπτωμα
έχω νόημα κρυφό
που δεν το φαντάστηκες όταν όλα παίζονταν
Έχω νόημα ανήκουστο που τρελαίνει κι ανυψώνει
της ζωής μου η πρωτεύουσα είναι η αγάπη μου για σένα
Διάβασέ με απ’ την αρχή
άσε τη μετάφραση πιάσε το πρωτότυπο
το μπετόν της εποχής
Η δική μου υπόθεση θα το κάνει θρύψαλα
κι όταν έρθεις εν το πάθει σου
με τη γνώση την καινούργια
θα με βρεις βαθειά ανώριμο
και βαθειά θα μ’ αγαπήσεις
η με μια εικόνα, που έτσι κ αλλιώς πιάνει για πολλές λέξεις:
αλλά τελικά αποφάσισα να ξεκινήσω με 2 λόγια!
Καλωσορίσατε στον πολύχρωμο μου κόσμο,
φορέστε τα μεγάλα φουσκωτά παπούτσια μου για λίγο,
και ελάτε να πάμε μια βόλτα!!
μεγιές μεγίες , εσυ μεγίες …οταν σε βλέπω εσυυυυυ μεγιέεεεεεεες!
Αγαπάμε τούτο το λέιαουτ, νομίζω.. ωραίο και το πρώτο ποστάκι.. περιμένω και άλλα!
Otan pia to fws tis anthismenis thalassas, den tha einai pia sta roziasmena sou ta xeria…tote o ragismenos ouranos tha arxnisei to melistalakto koskinisma twn pio tromaktikwn sou “EINAI”….!! Agapimeni Panagia…
Τσιγκι το ποιημα σου ειναι εξαιρετικο. Τα κρυφα μυνηματα που περνουσες πραγματικα με αφησαν αναυδο. Συνεχισε ετσι…
Quand le carbon reviendra blanche et le soleil reviendra noir..c’ est ca que tu sortira de memoire…Ou la la…Ou la la…
15/5/1968…Monaco
Ενα εχω να πω και μετά θα αποχωρήσω.
Λυπάμαι.